Pages Navigation Menu

Onvoorwaardelijk contact

Onvoorwaardelijk contact

Toen ik een twintiger was, zat er een nichtje van 1 jaar op m’n schoot, een beetje te rommelen met m’n haar en gezicht. Ineens werd haar gezichtje helemaal leeg en ze keek me recht aan. Ik schrok, ze keek dwars door me heen. Onvoorwaardelijk contact. Geen barrières, geen geheimen, ze keek me zonder enige verwachting aan, zonder oordeel. Totale aanwezigheid. In die tijd raakte het alles aan wat ik dacht dat ik was, en het meeste zat (dacht ik) veilig opgeborgen.

Het gezien worden in onvoorwaardelijk (wezenlijk) contact. Het verveelt nooit. De kracht van healing en reading valt en staat bij de mogelijkheid van de reader/healer om zo onvoorwaardelijk mogelijk de ontvanger te zien. Als iemand de ruimte heeft om jou zonder oordeel te begroeten, zonder verwachtingen, zonder vooringenomen doel, kun je je echt gezien voelen. Je voelt dat iemand je niet wil verbeteren, veranderen, mooier of gelukkiger wil maken.

Waarom willen we toch alles bij iemand juist beter maken? Grote vraag altijd is: mag iemand ongelukkig zijn? Kun je dat zo laten? Als je echt iets voor iemand wilt doen, sta er dan. Zie dat iemand verdriet heeft en laat diegene dat hebben. Helemaal. Doe niets. Je kunt ook zeggen: gun diegene z’n verdriet. Daar ligt de healing, daar ligt de groei. Achter het helemaal hebben van het verdriet, ligt vaak de stilte waaruit weer stapjes gezet kunnen worden. Daar ligt de groei, de rustige maar on-stopbare groei.

Maar nu een stapje moeilijker…

Hoe onvoorwaardelijk kun je naar jezelf kijken? Mogen je angsten, wensen en verdriet er allemaal zijn? En je voorwaarden? Mogen die er ook zijn? Ja, we oordelen wat af, naar alles en onszelf. (Wijsgeren roepen al duizenden jaren dat oordeel naar een ander, een oordeel naar jezelf is. Maar dat is even een ander verhaal…).

Kijk, de voorwaarden die je naar jezelf hebt, hebben een doel. Ze geven aan dat je ergens heen wilt. Dus dat is geweldig, ze helpen ons een richting bepalen. Maar dan komt het oordeel. Want: het kan niet, het hoort niet, het mag niet en, ook heel belangrijk, wat zal die ander wel niet denken. En nog erger: je ouders…

Erken dit! Er is oordeel. Of het van je zelf komt, of van een ander gaat komen, het doet er niet toe. Het is er. Erken dat. En dan het belangrijkste: gun alles en iedereen dit oordeel. Laat het ze hebben. En gun jezelf je wensen, je groei, je ruimte. En je oordeel ook. Want juist in deze onvoorwaardelijke ruimte ligt de mogelijkheid alles te hebben, te creëren, te verruimen.

Gun iemand z’n verdriet.

Daarom: gun iemand z’n verdriet, z’n rouw, z’n twijfel. En gun jezelf dit ook. Heb het. Wees bang en weet dat het zo is, voel het, keur het niet af. Heb het en zet door. De dood of de gladiolen!
Verdriet? Heb het. Gun het jezelf. En draag het en neem het mee in je dag. Maar ga door, in al je kwetsbaarheid en al je onzekerheid. Ga door. Wees altijd onvoorwaardelijk aanwezig!

Daar is de ruimte voor je healing.
Daar is de ruimte voor je groei.

Leave a Comment

Your email address will not be published.