DAMN FOOL!

Insight – gezien in een winkelruit

Vandaag heb ik ook een workshop mogen gegeven aan een mooie groep. De titel was ‘Gebruik je intuïtie’. De les verliep correct en dat vind ik een beetje jammer. Ik kreeg ook mooie en terechte kritiek van een deelnemer. Opbouwende kritiek, heel liefdevol gebracht en vol op het groeithema waar ik in zit. Ik ben hem daar heel dankbaar voor.

Wat er gebeurde is dat ik een mooie volle en ‘uitverkochte’ workshop gaf over intuïtie. Leuke onderzoekende mensen die oprecht geïnteresseerd waren. En ik deed het echt goed. De lesstof klopte, was sluitend en uiteraard kan niet iedereen er iets mee. Ik vind ook oprecht dat mensen kritisch moeten blijven en ik geef daar bij deze ook graag de ruimte voor.

Wat ik zo jammer vind is dat ik eigenlijk schrok van m’n succes in de workshop en dus heel krachtig en vooral onecht voor de groep ging staan. Beetje tijdsdruk er bij en daar ging alles waar ik voor wilde staan. Weg kwetsbaarheid, zachtheid en liefdevolle aandacht. En dat vind ik jammer. Maar gebeurd is gebeurd en ook dit is een les. Zoals een lieve vrouw vandaag zei: “Als je niet meer iets anders hoeft te zijn, zal je zijn wie je bent. Geef het tijd”.

Want eigenlijk ben ik liefde. Ik weet dat ik ter wereld ben gekomen als een lieve zachte jongen, die met mensen samen wil leven en groeien. Omstandigheden hebben er voor gezorgd dat ik dat heb weggedrukt en over kom als een behoorlijke krachtpatser.
Ik wil liefde weer terug halen en zijn wat ik ben.

Mijn vraag aan jullie lezers was eigenlijk me daarmee te helpen. Maar dat voelt niet goed, dat gebeurd namelijk vanzelf. Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik dit niet eens hoef te vragen, want het leven faciliteert deze wens geweldig. Want hoeveel liefdevolle momenten kan je krijgen op een dag, hoeveel liefdevolle duwtjes heb ik wel niet ontvangen. En de duwtjes die soms harder aanvoelen, zijn feitelijk net zo liefdevol.

Zoals wel vaker blijkt: het leven geeft je precies wat je nodig hebt. Heb een wens en het leven brengt het wel, daar geloof ik oprecht in. Dus ik wil het leven wederom dankbaar zijn voor alle mogelijkheden die ik krijg om mezelf te zijn. En ik zal me overgeven aan de kansen.

Lieve mensen: geef je over, als je dat niet al deed. Diep van binnen weet je wat je wilt zijn voor anderen. Wees zacht voor jezelf en schiet niet in het oordeel. Het oordeel helpt je niet, het remt en maakt het zwaarder dan het is. Een huil en een lach liggen erg dicht bij elkaar, ze kunnen niet zonder elkaar, vullen elkaar prachtig aan, de één faciliteert de ander. En samen brengen ze je waar je echt wilt zijn. Geniet!

Veel plezier…

Je wilt op zo’n moment, op ieder moment, zo graag stilte, rust, aandacht voor het moment, maar je krijgt het maar niet.Want er is teveel wat aandacht vraagt. Angsten, verwachtingen, druk, etc.

Ergens raakte het me, dat het stil willen zijn hem niet zit in stil zijn of in neutraal zijn. Het gaat er om dat je aandacht hebt voor alles wat er is, het er laat zijn en er naast ervaart wat je er óók wilt laten zijn. Anders gezegd: neutraal zijn is niet zomaar een stille plek, maar een evenwicht van kwaliteiten. Het moment dat je je boosheid, onrust, angst en gejaagdheid (bijvoorbeeld) er kunt laten zijn naast liefde, aandacht, genieten en bovenal een glimlach, kan je een moment van evenwicht of neutraliteit ervaren.

En dat is toch wat er zo vaak misgaat in een leven (in ieder geval in het mijne!). We willen van gevoelens af. En soms lukt dat, dan richten we ons op iets anders en verandert onze belevingswereld. En soms niet.

Nou ja, mijn tip van de dag: laat het er dan gewoon zijn, glimlach naar jezelf, wees zacht. En alles wat er is, bestaat naast elkaar. Neutraal zijn is in evenwicht zijn. Alle kwaliteiten van je belevingswereld staan naast elkaar. Liefde en boosheid, angst en vertrouwen. Breng evenwicht.

En ja, dat zouden we ook met elkaar kunnen doen.

Fijne dag!

Wat ik altijd doe als hulpmiddel is me verbinden (gronden) met de aarde. Als ik contact maak met mezelf en de aarde, moet ik ook langs alle emoties, verwachtingen en oordelen van anderen die ik me aantrek, oordelen van mezelf en nog wat zaken. En daar wil ik nu eenmaal weer vandaan blijven. Ergo; het moet makkelijk en zonder emoties, vloeiend en vanuit een hallelujah standpunt.

Jammer joh!

Voldoen aan de verwachtingen van anderen is toch wel de grootste vloek die je over jezelf kunt afroepen.

Stop er mee! Jij (Ik!) hebt de mogelijkheden, het is jouw leven en jouw wereld. Creëer! Je bent liefde en potentie, geen pijn en verwarring.

Creëer!

Alles is te leen, te bekijken, zelfs van te genieten, maar nooit van jou. Oké, spiritueel gezien ben je (van) jezelf. En dat was het, daar houd ‘het hebben’ op. En zelfs daar zet ik m’n vraagtekens bij. Vrienden zijn niet van jou, gaan weg, emigreren, nemen afscheid, groeien van je af. Ze lopen slechts een stuk met je mee. Ouders zijn geen eigendom, ze gaan weg, nemen afstand en gaan uiteindelijk dood. Je vriendin is niet van jou, maar iemand die met je mee loopt, voor onbepaalde tijd bij je wil zijn. Ook zij is sterfelijk, kan andere doeleinden krijgen en haar eigen weg gaan. Zelfs je lichaam, is niet van jou, je laat het op een dag achter en het vergaat. Je relatie met alle mensen om je heen is continue onder invloed van verandering, van persoonlijke groei, maar ook van veroudering en sterven. Het gaat allemaal weg. Nothing is forever!

Dit klinkt allemaal zwaar, nietwaar? Zo bedoel ik het echt niet.
Al enige weken wordt ik geconfronteerd met m’n emoties rond dit onderwerp. Mensen komen en gaan, verdwijnen uit m’n leven en ik mis ze. En dan merk je toch dat je je bent gaan hechten. En daar zit natuurlijk het probleem. Het verlangen de dingen bij het oude te laten, grip te krijgen op je omgeving, steun te krijgen van mensen en houvast te vinden in hun beschikbaarheid in jouw leven. Gehechtheid doet dat en gehechtheid is geen vrijheid. Gehechtheid is precies dat, het hecht je, zet je stil, stopt je beweging.

Als ik met mezelf praat, zachtjes en liefdevol, merk ik hoeveel van deze kanalen ik open heb staan. Zo heb ik stiekem, diep van binnen, nog steeds een verzoek lopen aan m’n ouders of ze me alsjeblieft willen accepteren zoals ik ben. Heb ik diverse afspraken met m’n vriendin over veiligheid, geborgenheid, seksualiteit en het ontvangen van liefde. Heb ik met diverse vrienden, die van me houden, verschillende afspraken lopen over gezien worden en laten weten dát ze van me houden. En heb ik zelfs een groep mensen om me heen waarvan ik hoop dat ze van me gaan houden en me nodig hebben, maar waar werkelijk nooit iets van terug komt.

Ik hecht me om allerlei redenen aan mensen. En eigenlijk laat ik te weinig vrij. Ik heb verlangens die hun vrijheid beperken. Ik heb verwachtingen van ze, die maken dat ik ze nooit helemaal zie zoals ze zijn. Echt zien, zonder oogkleppen is uitzonderlijke vrijheid. Ik ben schuldig aan al deze dingen, ingegeven vanuit m’n gebrek aan liefde en aandacht voor mezelf. Hoe mooi is het als je je kunt verbazen over andere mensen, over hun houding, hun instelling, hun lichaam, de liefde in hun ogen? Hoe heerlijk vrij is het als je er ongedwongen en zonder verlangen naar mag kijken en mag genieten van hun aanwezigheid, met alle vrijheid voor hen én voor mezelf om me verder te bewegen? Hoe mooi is dat?

Ik verlang weer naar die zelfstandigheid, onthechtheid en de opperste verbazing die er achter ligt. De verbazing over het leven, de ruimte en de mogelijkheden om te creëren en zonder verwachtingen lief te hebben. Dát is m’n doel en échte vrijheid. Dat is waar groei te vinden is en vrijheid te pakken is. Leef, lieve mensen, laat jezelf vrij en onthecht!

Een overpeinzing van Jorge Louis Borges, Argentijns dichter.

Een paar maanden geleden had ik een echte ‘usual day at the office’. Niets bijzonders, alleen was ik alleen. De rest was vrij, op vakantie of ik weet niet wat, dus ik had de tent voor mezelf. Op zulke dagen kan ik me erg verantwoordelijk voelen voor alles wat er speelt. Email, telefoon, aanlopende leveranciers en klanten. Feitelijk sta ik de hele dag aardig op scherp en dat vreet dan aan me.

De volgende dag besloot ik het eens anders aan te pakken. Ik was om 8 uur op de zaak, zette een bakkie pleur, deed te computers aan, ging in het midden van de ruimte zitten en begon te mediteren. Aandacht hebben voor alles wat er speelt, niets blokkeren, gewoon accepteren dat ik in het centrum zit van informatiekanalen, luisteren hoe emails binnenkomen en niet direct reageren, de telefoon die aangenomen werd door het antwoordapparaat. Het gewoon een half uur laten gebeuren en kijken wat het met me doet.

Het werd een totaal andere dag… Ik nam de tijd, ik kon anders luisteren, m’n antwoorden en reactie waren minder impulsief, dus meer doordacht, ik was creatief en voelde door de dag heen meer plezier in m’n werk, ook bij problemen.

Nu, een half jaar later, vind ik het wel het mooiste wat er is om ‘s ochtends op deze manier te beginnen. Het maakt dat ik een verhouding krijg tot het leven, tot m’n omgeving, die me niet direct in allerlei vormen laat schieten waar ik alleen maar last van heb.

Zou het niet prachtig zijn als we, bijna collectief, ‘s ochtends eens een half uur tot drie kwartier zouden mediteren, ruimte zouden maken voor de dag om vervolgens vanuit een heel andere basis te beginnen? En wat zou dat zakelijk wel niet bieden? Hoe gaat een callcenter functioneren als ze eerst een half uur hebben gemediteerd? Welke beslissingen neemt een manager na een uurtje meditatie? Hoe verloopt een vergadering na een kwartiertje stilte? Er zijn al veel onderzoeken geweest, allen even positief. En toch doen we het niet.

Waar zijn we bang voor? De stilte? De boodschap in de stilte? Of is het gewoon het feit dat iets anders loopt dan we gewend zijn? Ik denk van alles een beetje. In de stilte kom je dingen tegen die je normaal negeert of zelfs weg stopt. Het zijn dingen die we als bedreigend ervaren, omdat ze vaak haaks lijken te staan op ons plan. En dat plan is dan meestal weer een mechanisme wat gebaseerd is op een of andere vorm van overleving. Maar ja…

Bewustwording heeft me toch wel doen beseffen dat de programma’s die ik heb draaien er zijn met een reden. Meestal een verrassend eenvoudig trauma, soms wat heftiger. Met het verzoenen met het trauma is het programma vaak onnodig en is een beetje bewustzijn genoeg om dit programma te veranderen of zelfs te wissen.

Ik ga me in 2011 inzetten voor een half uurtje aandacht per dag, op de zaak. Ik geef al jaren les, ik wil eens kijken of dit ook mogelijk is bij bedrijven. Ik denk aan ‘s ochtends half 8 beginnen, tot 9 uur en dan aan de bak. Eén dag in de week, op woensdagochtend. Welke bedrijven willen er mee doen? Het enige wat ik nodig heb is een ruimte waar ik met een aantal mensen kan zitten, gewoon op een stoel. Moeten we eens kijken samen wat er allemaal kan, ook in tijden van crisis. Welk bedrijf doet er mee? Bij wie ga ik ‘met bewustzijn de dag beginnen‘ implementeren?

Serieus!

Kom er bij, deel je plannen, ideeën of thema en laat je inspireren door de aanwezigen. Ga naar huis met nieuwe energie, nieuwe ideeën, een nieuw doel en nieuw lef!

Kernwoorden voor de ochtenden: open, inspiratie, ontwikkeling, bewustwording, bijpraten, plezier, ontdekken, energie, ontwarren, creëren. Inspireer elkaar!

Het is gratis, maar trakteer ons gerust op een kop koffie of thee.
Elke tweede en vierde donderdag van de maand een duwtje in jouw richting.

Meer informatie en aanmelden?
Kom gewoon gezellig langs bij het Van der Valk Hotel in Vianen, iedere 2e en 4e donderdag van de maand, tussen 10 en 12 uur. Toch vragen? Stuur een email aan sander@numoment.nl

Geplande data
24 februari 2011
10 en 24 maart 2011
14 en 28 april 2011